Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

Каваль

Сярэдняя: 5 (1 голас)
У добрым калгасе бліз Нёмна сівога Я знаў аднаго каваля маладога. На волас чарнявы, Высокі, рахманы, Ды толькі не з гэтага Меў ён пашану. Не зоркім паглядам, не постаццю гнуткай Праславіўся хлопец, — Праславілі рукі! Мне нават сказалі ў калгасе аднойчы: — Ён выкуе месяц, як толькі захоча, Павесіць паўноччу на белай бярозе, Каторы сапраўдны — ніяк не адрозніш! — Не знаю, Ці праўду казалі мне людзі, Не знаю, Няхай жа па-іхняму будзе! А толькі адно вам сцвярджаю сягоння, Што ў кузні ён з ранку да вечара звоніць, Што хлопец прынадны, Што майстра сапраўдны! Бывала, ледзь золак засвеціць над хатай, Прыцягнецца з плугам да кузні араты; — Ці нельга парадзіць, Адвад каб наладзіць? — Як возьме наш хлопец жалеза кавалак Ды, кінуўшы ў горан, нагрэе удала. Здаецца, што пройдзе не болей мінуткі, А стане жалеза, што блін той бялюткі. А потым у момант Змайструе, вядома, Прыб'е адмыслова — I плуг той гатовы! Араты на полі барозны ўздымае I шчодра свайго каваля ўспамінае. Самому глядзець мне не раз давялося: Падгоняць пад кузню благія калёсы — Атосы на гора, Пакрыўлены шворан, Разбіты драбіны Ды колы без шынаў. Ад гэткіх агледзін не стане вясёла. А ён толькі моўчкі бярэцца за молат, Працуе старанна, аж пот з яго льецца, Пакуль гэты выезд не прыйдзе да месца. I выйшла такое — Наклалі раз гною на гэты калёсы, Вязуць на палетак. А раптам як згледзяць суседзі: — Што гэта? Ці вы так багаты, Ці проста вар'яты? На выездзе гэткім Не сорамна ў сваты! — Аднойчы спыніўся яздок адмысловы: Каб як за гадзіну прыладзіць падковы? Прайшло паўгадзіны, А можа, і меней, — Ён іскры красаў па дарозе з камення. Каваль што ні скажа, Дык спраўдзіць на слове. Хвалілі ўсе ўмельства I спрыт кавалёвы, Што ён і паважны і ў працы заўзяты, А болей за ўсіх выхвалялі дзяўчаты. Падыдуць то з гэтага боку, То з тога, А ён, як на злосць, Не глядзіць ні на кога! На жарты адбуркнецца ды адвярнецца... Дзівіліся — Хіба няма ў яго сэрца? Адно толькі знае — ўсё звоніць і звоніць... Гадалі — ніхто ўжо яго не палоніць? Дарэмна ж, Па часе — Такая знайшлася! Нікому ж дайсці да таго не прыйшлося, Што гэта малая, бялявая Зося. Прынесла аднойчы свой серп у дакоры. Як глянуў каваль ёй у вочы-азёры, — Увесь разгубіўся Ды ў іх утапіўся. Зацвіў, як ніколі, Ледзь вымавіць здолеў: — Я серп твой папраўлю, што будзе ён тонак, Скую ж табе разам, дзяўчынка, пярсцёнак: Прыложыш да вока — Пабачыш далёка, Калі ж загадаеш, Каханка пазнаеш! — На гэтым з дзяўчынаю ён развітаўся Ды цэлую ночку на ложак не клаўся, Званіў малаточкамі ноч безупынна, А кажучы праўду, не спала й дзяўчына, Бо грукала ў такт малаточкам, здаецца, Дзявочае сэрца. Калі ж яна ў кузню прыйшла раніцою, Каваль падышоў к ёй з работай сваёю. Паднёс ёй пярсцёнак і серп назублёны, А потым стаяў і глядзеў улюбёны. Узняўшы пярсцёнак, Як глянула Зося, Аж сэрца зайшлося! Прыгода якая — Каваль выглядае! Дзяўчына аб раз не паверыла воку, Круціла пярсцёнкам у розныя бокі, Куды ж ні пакруціць, Нідзе анічога — Адно толькі бачыць Яго маладога! Была гэта справа, жытное як жалі, Не знаю, папраўдзе, што сталася далей, Адно толькі знаю — іх бачылі многа, Бывае, ля кузні, а больш ля жытнога, Што погляд у дзеўчыны стаў ясназорны, Што ў працы каваль той зусім бездакорны!Prime Hype DF 2016 EP