Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

паэт і паэзія

Радок габлюеш і стругаеш...

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Радок габлюеш і стругаеш, Каб ён за сэрцы браў глыбей, А пойдзе ў кнігу — ты чакаеш, Ці адгукнецца ён табе? Ці шмат, з парогу да парогу, Хацінак ён пераступаў, Бо, выпраўляючы ў дарогу, Яму ты гэтага жадаў. Каб людзям быў, як хлеб, патрэбен I каб высокі быў палёт, Каб ім так распісацца ў небе, Як піша часам самалёт!

Не пытайся пра гэта...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Не пытайся пра гэта, Бо адказу не дам. Як зрабіўся паэтам, Я не ведаю сам. Свой радок на паперы Не чакаў я спаткаць, Проста сэрца без меры Захацела спяваць, Што зажыў без клапотаў Я, вясковы юнак, Што, прыбраўшыся ў боты, Хлеба зведаў усмак. Я спяваў пра барозны, Што за дзень узарэш. Я чытаў гонкім соснам Просты, шчыры свой верш. Не расчуліў дзяўчыну Вершам я, не скажу.

Аб крытыцы

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Ёсць у нас крытыкі — сябры, Да іх заўжды пашана. Не, не такія, што бяры Прыкладывай да раны, А тыя, што пра творчы рост Гудуць не ў лад хвалебны, Бывае — зрэжуць і нарост Якісьці непатрэбны, Прайдуцца гэблікам, скраблом, Саб’юць сучкі якія, Ды і не з тых, што мкнуць цішком З нажом да самай шыі. Навошта нам душой крывіць — І на такіх ёсць мода, Другой, як толькі ўсё счарніць,

Мы хочам...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Мы хочам, Мы хочам, паэты, Пра сіняе неба спяваць. А неба цікуюць ракеты, Гатовы яго расстраляць. А трэба, Каб дружна паўсталі Паэты, не знаўшы граніц, I словам, мацнейшым ад сталі, Узняліся яго бараніць. Каб яснага сонца Праменнем Яно, як заўсёды, жыло, Каб сіняе неба нязменна Дарыла святло і цяпло!

Паэзія

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
I крытыкі і песняры Ад рання і да рання Таўкуць, як мак той камары, Адзінае пытанне: Каб мець карысць, належны плён, Каб чуць яе душою, Паэзія сучасных дзён Павінна быць якою? Сябры, навошта словы драць, Як з той кары бяросту, Калі як след паразважаць, Дык гэта вельмі проста — Паэзіі плысці ракой, Цячы крынічкай жвавай, Як на вяселлі маладой, Заўсёды быць цікавай.

Сябрам-паэтам

Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)
Вялікаму генію наша хвала, Ягонае слова на свет прашугала, Да Коласа з Канева песня прыйшла, I з Канева песня прыйшла да Купалы. Высока-высока ўзнялася гара, Што срабра — дняпроўскія хвалі прад ёю, I мы з невычэрпных крыніц кабзара Чало асвяжаем жывою вадою. Дняпро несутрымна плыве і плыве, Ніхто гэтай дужае плыні не спыніць. Мы чуем, як слова Тараса жыве

Бондар

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
Наш бондар. Ён горды работай сваёю — Кляніну абрэжа, прасушыць гадамі I клёпак напіліць на пэўны узор... А потым, прыгнаўшы адну да другое, Іх зложыць дакладна, звядзе абцугамі I добра заправіць ў глыбокі зазор. А потым бугры і сучкі ён зразае, Каб хібы дарэшты з-пад рук яго зніклі, Каб вочы не ўбачылі іх нічые. I вось ужо дрэва нібы ажывае, Надзелена формай, багатай на выгляд,

Чаму я такая...

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
За тэмай Паэт увесь дзень прахадзіў. — Ну чым бы, — ён думаў, — Сягоння натхніцца? — Пад вечар Ад смагі ён ледзьве ўжо брыў. I раптам — На лузе знаходзіць крыніцу. I вось, каб напіцца, Да долу прынік, А потым Спытаў з прахалодаю ў грудзях: — Чаму ты, крыніца, Такой чысціні? I што так табой Не нахваляцца людзі? I чуе наш лірык З пахмурным чалом, Што срэбны званок