Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

жыццё

Рай

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Сад поўны яблыкаў,
                                  горы высозныя з цукру-крышталю...
Ах, як цудоўна бабка мне змалку рай малявала!
Такія пякноты,
                         што ажно да ранку расказваць можна.
Што ж паўтарацца?

Журавы

Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)
Над маёй галавой журавы, Клічы даўнія, Клічы знаёмыя... Ну, куды адлятаеце вы?.. Застаюся засмучаны дома я. Адлятаеце часта чаго? Валасы мае ўсе абмарозілі. Колькі год вы з дзяцінства майго, Колькі год Вы з сабой паадвозілі? За марамі, за горамі зноў З вамі сонца I лета сустрэнуцца, А гады, хоць і з цёплых краёў, Да мяне ўжо ніколі не вернуцца!

Памылка

Сярэдняя: 4.9 (9 галасоў)
У дні маладосці, у дні свайго рання, Нямала і я пахадзіў на спатканні. Дадому з'яўляўся, як золак займаўся, I думаў, бывала, што ў гэтым мыляўся. Але, адпачыўшы якую часінку, Абходзіў ў акружцы я ўсе вечарынкі. Збіваў там абцасы да самага краю I каяўся потым — памылка якая! А вось як згадаю былое сягоння, Калі ад памылак заснежылі скроні, —

Як ліст дубовы...

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
Не страшна мне Ні твань, ні багна, Ані віхуры гул і свіст — Я за жыццё схапіўся прагна, Як за галлё Дубовы ліст. На восені, Мядзяны, дужы, Між хмурай стыні ён гарыць... Трасуць яго вятры і сцюжы, А ён адно ў адказ — Звініць. Калі зімой Мятлюга грае I злосна шчэрыцца мароз, Ён, як далонню, прыкрывае Галінку тую, Дзе прарос. I толькі ў ясны дзень Вясновы,

Сэрца

Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)
Чырвоны камочак.
Ну што ў ім, здаецца,
Трапечацца ж,
                        б'ецца,
                                    спачыну не знае...
Калі прыгадаеш маленькае сэрца,
Чаго яно толькі ў сабе не змяшчае!

Шмат дзён перажытых,
I хмурых і ясных,
I моры, і горы,
                         і рознага многа...
А я вось даўно, ад маленства, выразн

Начальнік загса

Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)
Я прыйшоў паглядзець Сёння ў гэты пакой — На дзяўчыну З прыветным задумлівым тварам. Мне здалася яна Ціхай, простай такой... Што ж сароміцца так Маладзенькая пара? — Калі ласка!.. — I дзеўчына ўмомант які За сталом ужо з імі Ласкава гаворыць. Ручайкамі кладуцца На паперу радкі, А вачам маладых — Рассцілаецца мора! Узнялася З лісточкам паперы малым: — Жыць шчасліва, сябры,

Такая і мне ўжо часіна прыпала...

Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
Такая і мне ўжо часіна прыпала, Што сэрцам разважыш, як глянеш назад,— Пражыў, перайшоў ты, як кажуць, нямала, Пабачыў на свеце цікавага шмат! А вось каб спыталі, чаму я зайздрошчу, Чаго б я найболей хацеў у жыцці? Сказаў бы: дзіцяці дапытлівым вочам, Што толькі імкнуцца да сэнсу дайсці. Яму цераз годы дзіцячага плачу, Пайшоўшы ў далёкі свой шлях на зямлі,

Дзень мой

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Дзень мой, ты апаўдні, I ў прасторах абуджаных — Толькі мне перайсці, Колькі мацяю суджана. Дзе спынюся, калі, За якою бяседаю, Ды ніколі аб тым Мне ніхто не паведае... Можа, ведала ўсё Сэрца добрае матчына Ды прасторы-палі I бары на Вушаччыне. Што ж ты зробіш, палі Многа раз перавораны, I не кажуць бары, Быццам кім загавораны. Мабыць, тайна мая Дзесьці добра прыхована,