Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

прырода

Дождж

Сярэдняя: 4.1 (38 галасоў)
Ані расы каторы дзень, Пад сонечны касцёр Сады, спавітыя ў сухмень, Ранялі свой убор. Hi месца засені. Прынад He захаваў і лес. Тарфянішчаў багністы чад Змяёй у грудзі лез. З балотаў высыпала тля I мірыяды мух... На часткі трэскала зямля, Абходзячы свой круг. Але ўсплылі грамады хмар Кірункамі вятроў, Дыхнула вільгаццю у твар З-пад чорных караблёў.

Крыніца

Сярэдняя: 3.9 (37 галасоў)
Пры лесе, пад горкай Бруіцца крыніца. У светлай крыніцы Вадзіца-жывіца. Лясамі, палямі Праходзіць дарога. Спыняецца многа Ля срэбра жывога. Па конаўках, кубках Струменьчык няспынны... Лягчэюць пуціны, Яснеюць часіны. Там ночкаю месяц Збірае уборы, Пад шопаты бору Палошчуцца зоры. Я помню, калісьці Прыходзіў уранку, Паіў на світанку Трубу-берасцянку. З ручайкі малое

Сонца

Сярэдняя: 4.2 (46 галасоў)
Зямля ўсю ноч глыбока спала У цемрадзі і ў туманах, А сонца раніцай устала I свет змяніла на вачах. Спачатку ўспыхнула што свечка Ды, асвятліўшы берагі, Аж засмяяўшыся над рэчкай, Пайшло на поле, на лугі. Відно ў яго мільён патрэбаў, Бо не спынялася нідзе, Але з сярэдзіны ўжо неба Глядзела — праца як ідзе. А як ідзе ў людзей старанных, Як у мурашак, як у пчол.

Лясныя музыканты

Сярэдняя: 4 (41 голас)
Я музыку люблю і песні. Пачую, сэрца не суняць. А музыку вы чулі ў лесе, Якую не з чым і зраўняць? Арганаў шмат непараўнаных, Паслухаеш — аж храм гудзе. Але, відаць, такіх арганаў Не знойдзеш — свет прайдзі — нідзе. Наш лес. Унікнуць толькі трэба — Спяваючы, сасна расце. А чулі вы — спявае неба? А так, што месяц аж цвіце. А чулі вы, як дуб наўкола, Здаецца, басам загудзе?

Гашчу ў сяброў паблізу мора...

Сярэдняя: 3.9 (23 галасоў)
Гашчу ў сяброў паблізу мора, Дзе сонца пеніцца ў віне. А горы, велічныя горы Шмат нагадалі сёння мне. Адны — вяршыняй з небам зліты, А ёсць, што блізка да зямлі. Адны — як замак старажытны, Куды ледзь воблакі ўсплылі, Другія сталі верблюдамі, Вартуюць мора на мяжы, Над іх шматлікімі гарбамі Не праляціць каршун чужы. А вось нібы над цэлым светам — Галовы неба дастаюць,

Трубі, мой бор...

Сярэдняя: 3.8 (34 галасоў)
Мой лес! Мой бор!

На рыбалцы

Сярэдняя: 4 (29 галасоў)
Як толькі прыйдзе дзень вясновы I стане возера сінець, Я, хоць рыбак не адмысловы, Люблю за вудачкай сядзець. Гляджу ў ваду. Ды то ж не жарты Уклейкі, плоткі, галаўні, Язі паважныя і карпы, Што тыя зебры, — акуні. Як непаседы, верхаводкі Падскокваюць, вада ў кругах. Стары шчупак падводнай лодкай Стаіўся хіжа ў чаратах. Мянтуз выходзіць палахліва На шыр з затопленых асок.

Кропля

Сярэдняя: 4 (37 галасоў)
Дождж прарваўся з ветрам У спякоту, Па пясках ударыў Буйным шротам. За адно імгненне, За хвіліну Перамыў лістоту на галінах, Пачапіў на кожнае іглінцы Па адной засмучанай Слязінцы. Прашумеў. Суняўся. Ціха стала. I слязінка кожная зайграла. Колькі ў кроплю Фарбаў назаткана, Быццам свет увесь у ёй сабраны Поле, Луг, Сады ўсяго пасёлка, I рака, I неба, I вясёлка!

Над возерам

Сярэдняя: 3.8 (41 голас)
Стаю над возерам вясной, Ўсё спавіта цішынёй. Гляджу — а ў ім паміж ракіт Нябёс гайдаецца блакіт, Не то пад колер васілька, Не то пад вочы юнака. Прыйшоў я ўвосень паглядзець — Ужо лістоў гамоніць медзь, I зашарэлася ўжо скрозь, Здаецца, ўзрушыў хвалі хтось — Разбегліся ва ўсе бакі, Нібы на твары маршчакі. Я быў і ўзімку ў месцы тым — Пад пакрывалам ледзяным

Вярба над вадою

Сярэдняя: 4.2 (54 галасоў)
Як бы засмучоная Весткай якою, Стаіць задуменна Вярба над вадою. Прыгнулася вельмі, Як тая бабуля. Здаецца, што й лісце На голлях паснула. Не злічыш убораў, Што ў рэчку апалі, — Гады прамінулі, Як чоўны на хвалях. Чаго ж яна гнецца, Не знаючы зморы? — Там сонца, там месяц I ясныя зоры.