Раiм наведаць


http://shuriki.ru/ электрорубанок rebir 5709g 1200 в купить.
Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Начальнік стала

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Сядзіць спахмурнелы паперараздатчык,
Густая расліннасць навокал чала.
Каму кіраўнік ён,
                              каму ён загадчык,
Па мне, дык ён проста —
                                            начальнік стала.
Бо стол яму — бацька.
                                       Прыемна і люба
На стол углядацца ад крэсла свайго...
(Калі майстравалі,
                               адменнага дубу
Дзялянка — не меней — пайшла на яго.)
Сядзіць наш начальнік.
                                       У вёсцы ён быццам:
Цвітуць на стале ў яго
                                       бэз і півонь,
З паперы — узгоркі,
                                   з чарніла — крыніцы,
Між імі пасецца і бронзавы конь.
Нічога не скажаш,
                               няблага ён петрыць:
Прад ім на стале
                            размалёваны план,
Пры ім кіяхі кукурузы
                                      па метру,
А збоку — з вядзёрка
                                     бурак і качан.
Ён графік уборкі
                             прыклеіў на шафку,
Каб бачыў прыезджы інструктар ці госць.
Пазвоняць з раёна —
                                    ён лічбу у графку,
А значыць, парадак...
                                     і прэмія ёсць.
Па графіках — усё узрасло,
                                               узнялося,
Сто процантаў збору,
                                     калгаснік пяе.
Яго не хвалюе,
                         што недзе ў пракосах
Каторы ўжо тыдзень
                                   як сена гніе.
Яму не відно.
                       А на дрэвах не густа,
I дол усцілае
                     адзін ападняк,
I чэрві
           мясцінамі з’елі капусту,
I шмат дзе пашкоджаны
                                          гіне бурак.
Яму ж экспанат выдатнейшы
                                                   і свежы
На стол сакратарка
                                 вось-вось падала...
Заела, заела
                    начальніка крэсла,
А тут яшчэ побач
                              службовы гараж.
Таму і затоўсты,
                            занадта ацеслы,
I наш быццам хлопец, і быццам не наш.
Відаць, што папера
                                 яго падкасіла.
Узняць яго трэба — і ў шлях, на сяло,
Каб сонцам і ветрам
                                   яго асмаліла,
Каб дзе па калдобах
                                  як след пратрасло.
Каб вочы яго
                       правяралі не графік,
А жыта, што ў полі гамоніць сцяной,
Каб ён пазнаёміўся
                                  ў бабкі Агапкі
Ды з кожнаю графкай яе — баразной.