Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

Па дарозе Мінск — Масква

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Не спіцца старому ўначы, Балюча на сэрцы і горна, Сцямнела даўно на двары, Ды сон не схіліў галавы. Ён выйшаў... Гамоняць бары, I неба марознае зорна Над шляхам, што простай струной Ад Мінска ляжыць да Масквы. Прынеслі ўспаміны яму Маўклівыя, снежныя далі: Калісьці па гэтых мясцінах, Прарэзаўшы пушчы, лясы, Машыны ішлі чарадой, Над голлямі песні ўзляталі I ніклі далёка між хвой, Дзе душна цвілі верасы. Цяпер анямела усё, Ніхто не спяе, не зайграе, Здаецца, што дрэвы на шлях Прыпалі ад чорных нягод, Дзе часам з нязвыклай брахнёй Прамчыцца чужацкая зграя Ды танкі ўначы прагудуць, Ашчэрыўшы зубы на ўсход. Яны агалілі нашчэнт I ў морак ахуталі сёлы, Над краем прыйшлі панаваць Расстрэлы, пакуты, турма... Не змірыцца з гэтым ніяк Стары палясоўшчык Мікола, Ён крыўду збірае ў душы, — Больш месца для крыўды няма! Няздарма вастрыў ён пілу, Зубцы правяраючы строга: Хай помста выходзіць з грудзей, Што доўга таемна жыла, — Са стогнам красуня сасна Упоперак легла дарогі, I з дубам вячыстым ў цішы Ізноўку гамоніць піла... А дзесьці ля роднай Масквы, Набраўшы гасцінцаў нямала, Машына ўзнялася ўгару, Пачаўшы імклівы палёт. Плыве самалёт над зямлёй, Прыбітай драпежнай навалай, I з тысячай мараў і дум На дол паглядае пілот. Кірункам на Захад ідзе, Пад крыллем заранкі Усходу, А вобразы любых мясцін Да болю глыбока жывуць. Скрозь моладасць, сэрца яго Пралегла яна назаўсёды... Ён вырас ля гэтай дарогі, Што з Мінска ідзе на Маскву. Над зыбкай калыскаю там Спявалі смалістыя сосны, Гамонка, якую пазнаў Ад звонкіх лясных ручаёў: Там бацькава хата ў гаі, Дзяцінства прыгожыя вёсны, Дзяўчына, з якою хадзіў Паміж цёмнашумных дуброў. Ён мужна машыну вядзе, З якой парадніўся на славу, Хвіліна — і ўбачыць ён кут, Скуль выйшаў яшчэ юнаком... . . . . . . . . . . . . . . . . . . Світае. Знямела піла, Змоўк голас у лесе танклявы, Наладзіў завалу стары I выцер чало рукавом. I чутна выразна яму, Што недзе за хвоямі блізка Ліхая навала брыдзе З далёкай, чужой стараны: Трывожачы ціш гушчароў, Са скрогатам злосным і піскам Варожыя танкі паўзуць З няўтольнаю прагай вайны. Адбегся, схаваўся ў кустах I сочыць за ходам паганых: Вось першы урэзаўся, змоўк... Другі... а затым — бранявік... Адаіная з'ява тады Здзівіла яго нечакана — То выбухаў жудасны гром Змяшаў там і бразгат і крык. Шукае прычыну стары, Адкуль дапамогу ён стрэціў. Ён глянуў — плыве самалёт, Аж неба зайграла ярчэй, Бо ён над сабой угары Чырвоную зорку прыкмеціў — Празрыстая пала сляза На снег з задуменных вачэй. Ён доўга ўглядаецца ўслед, Слязу выцірае на твары I шле прывітанне туды, Дзе неба канчаецца край: — Ты — сын мой любімы, сынок, Ці сябра яго, ці таварыш, — Хутчэй жа ізноўку сюды Праведаць мяне прылятай!Nike Blog