Раiм наведаць


http://www.sape.ru/ реклама или лучше закупка ссылочной массы.
Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

Са Стакгольмскага сшытка

Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)
1. МЫ З ХІРАСІМЫ Гэта не можа, Не можа забыцца, Што я пабачыў У шведскай сталіцы, Тое, што кінула Горасны боль мне — Летам у часе кангрэса Ў Стакгольме. Ранкам аднойчы Ішоў я з сябрамі, Дзень быў пагодны — Сонца з вятрамі, Сонца на плошчах і вуліцах Грала, Кожная дзеўчына Кветкаю ззяла. Ім падпявала Сіняе мора, Дзе тое ў свеце, здавалася, Гора? Толькі нядоўга ў нас радасць Гасціла: Шэсце жалобнае Нас прыпыніла. Бубен узняты Рукамі худымі, Надпіс кароткі: «Мы з Хірасімы!» Ціхія, сумныя Крочаць японцы... Чорным здалося На небе нам сонца. Засцерагае бубен Ад смерці, Гукі нам раняць Самыя сэрцы: — Людзі, сябруйце, Будзьце жывымі, Мы з Хірасімы! Мы з Хірасімы! Бубен гамоніць З намі, здалося: — Бачыце, колькі Нас засталося, Нашыя вочы Апушчаны долу, Быў жа наш горад Шумны, вясёлы... Гэтак жа звалі Гулкія плошчы, Цешылі сэрца Юныя вочы, Кветкі гарэлі Ў яркім суквецці, Паркі шумелі, Бегалі дзеці. Дзесьці калыску Маці люляла... Міг. I нічога. Нічога не стала! Шэсце пракрочыла, Шэсце мінула... Толькі спакою Душа не адчула. Глыбей на сэрцы Адкрылася рана. Буду на свет я Крычаць несціхана: — Д’яблаў не трэба З бомбамі тымі. Людзі, сябруйце, Будзьце жывымі! 2. АПОШНЯЕ ПАСЛАННЕ ФРЭДЭРЫКА ЖАЛІО-КЮРЫ Мы ўсе чулі цябе, Хоць быў голас не твой, Разумелі, што сёння Напружаны час, Нашы сэрцы трывожыў Крыху неспакой, Што цябе не было На кангрэсе між нас. Суцяшала адно — Часу мала такім, Што прыехаць да нас Не выходзіць калі, Ты ж так горача жыў Заўжды лёсам людскім, Што аб ростані нат Думаць мы не маглі. Ты ў пасланні сваім Гаварыў слушна нам, Што пагроза знішчэння Ўзнялася яшчэ: Людзям, птушкам, звярам, Рыбам, кветкам, садам, Нават траўцы, Што так беззадумна расце. Заклік твой узлятаў Над сусветам усім, Што трывогі набат, Уздымаўся і рос. Хто б так мог бедаваць, Думаць, дбаць аб жывым, Чалавецтву сябе Ты ў ахвяру прынёс. Мы ж цябе аднаго Не маглі ўратаваць, Над магілай тваёй Нікнем мы галавой, Толькі ў нас ты жывы, Ты не можаш маўчаць, Ты ў душы, ты ў крыві, Ў кожнай кроплі жывой! 3. РАЗМОВА З НЕБАМ Шляхам бясконцым, шляхам далёкім Мкнуцца па небу, мкнуцца аблокі. Колькі вы ўбачылі, зведалі свету, Колькі пра вас праспявалі паэты! З чым толькі ў песнях вас не раўнялі — З ветразем белым, з сіняю хваляй, З коннікам гордым, з дзевай-красою, З казачным замкам, з горнай скалою... Вы нас хвалюеце, будзіце мары, Неба празрыстага светлыя хмары! Роіце ў сэрцах думак багата, Вас з-пад рукі выглядае араты, — Смаглыя вусны шэпчуць у далі, Каб вы жывучаю кропляю палі, Каб вы людской не забыліся долі, Каб папаілі вы колас на полі, Яблыню ў садзе, луг шаўкавісты, Кветку купальскую, клён шумналісты, Каб вы абмылі бярозак бяросту, Дзецям дадалі добрага росту, Рэкам — імклівасці I паўнаводдзя... Так вас прасілі людзі стагоддзі. Што ж гэта сёння ўзнікае трывога, Хоць, не змянілася быццам нічога? Тымі ж вы ходзіце ў небе шляхамі, З той жа красою плывеце над намі; Толькі чамусьці мы ў неспакоі, Нас пачастуеце кропляй якою? Можа, атрутаю горай змяінай Вас начынілі па-пад Бікіні? Воблакі, воблакі! Сэрцу маркотна Думаць, што з ліўнем плывеце смяротным. Гэткага гора людзям не трэба, Лепш павяртайце вы з нашага неба! Дзе ж вам праліцца карай суровай? Хто атруціў вас — тым на галовы! 4. ПАХОДНЯ МІРУ Дзе цяпер вы, сябры, дзе вы ёсць на зямлі? Толькі ўчора нібы мы ў Стакгольме былі, Дзе збіраўся кангрэс добрых сэрцаў людскіх, Шмат трывог і клапот непакоіла іх. Колькі вас, колькі вас там было, змагары! Біўся ў бераг прыбой і ў фіёрды вятры, Рэха гоманаў тых аж да сонца плыло, Ды мацней, ды мацней наша слова гуло. Колькі палкіх вачэй, маладых і старых! Неба розных краін адбівалася ў іх. Сагравалі ж усіх мары, думы адны: — Дружба — мір, дружба — мір, непатрэбна вайны! I пад клічам такім ззялі твары людзей, Быццам блізкі Гальфстрым прыплываў да грудзей. Як паходня адна, разгараўся наш кліч: — Падбухторшчыкаў войн сутрымаць і спыніць! Ад паходні тае нашых думак і спраў Кожны з нас аганьком паляцеў, пашугаў... I між джунгляў густых, між пустынь і ў гарах Бачым кожнага з вас ва ўсіх свету краях. Паміж змроку маны, між халодных вачэй Расшугаліся вы ўсё ярчэй і ярчэй, — Жорсткіх, злосных людзей лепш абрысы відны, Нікнуць здані вайны, нікнуць здані вайны! Але многа яшчэ ў свеце злыдняў ліхіх, Дык давайце ж усе не спыняцца на міг, — Каб на свеце людзей не адолела зло, Каб жывое расло, каб жывое цвіло!Air Jordan