Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

Слова пра дзяўчыну-агранома

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)
Жыве, як кажуць, у глушы, На свет жа слаўна працай Дзяўчына шчырае душы, Ёй год крыху за дваццаць. Ты можаш скрозь адно пачуць: «Захоплены дзяўчынай». Яе Рыгораўнай завуць Ці проста Міхалінай. Палі — яе вялізны дом, Яна заўсёды дома. Яна з юнацтва аграном, I гэта ўсім вядома. I я сцвярджаю не на жарт: Ёй з полем — красаванне. Пастаў такую на асфальт — Зачахне і завяне. А тут — у белі каласоў Яна красуня й босай. Яна свая паміж вятроў, Між туманоў і росаў. Абсыпле часам дождж, бы ў злосць, То сонейка адорыць. Ды з ёй усё, што ў полі ёсць, Усё як ёсць гаворыць. Я чуў, што ёй няма цаны Як аграному. Згодзен! Я сам, вядома, земляны I знаю, што як родзіць. Ды хоць пражыў я шмат жыцця I шмат аб полі знаю — Як Міхаліна, пачуцця Я да раслін не маю. Гляджу, калі праходжу з ёй, Што кожная расліна Здаецца ледзьве не жывой, Гамоніць з Міхалінай. Пшаніца хіліць каласы, Жыты спіну згінаюць, Ячмень даўжэзныя вусы Як быццам распраўляе. Гамоніць лён, што сінявой Расплыўся над палямі, А грэчка белаю ракой Бушуе пад нагамі. I думкі ў дзеўчыны свае — Што ў гэтым вось багацці, Ва ўсім, што так кругом пяе, Яе часціна працы. I што нялёгка ўсё прыдбаць, Што просіць праца тая — I позна легчы, рана ўстаць. Ўсяк яно бывае. Такія ёсць — не ўзяць нічым, Адной за справу брацца. Бывае так, што не з адным Ёй трэба паспрачацца. I гразь не гразь, а ў поле кроч. Самой на ўсё рашыцца. За вопытам праседзець ноч, Ад справаздач адбіцца. Бывае так, што набяжыць I растрывожыць сполах. Але цяпер, як паглядзіць, На сэрцы так вясёла! Бо гэта поле, што ў расе, I ўсё, што ў ім сабрана, Ляжыць, нібы на абрусе, Шырока разасланым. Пшанічны колас — пірагом, Духмяным і праменным, Аўсяны — свежым кісялём I соладам — ячменны. А з грэчкі каша — будзь ласкаў, А жытні — смачным хлебам, А з бульбы — з бульбы сорак страў I дранік на патрэбу. I гэта ўсё — ёй родны дом, Любімая Айчына. Ідзе па полі аграном, Таварыш Міхаліна. Гамоняць з ёю ручаі, I гай, здаецца, грае, А ёй спяваюць салаўі I жаўры падпяваюць. Яна ж не стоміцца ісці, Хоць і клапотаў многа, I сэрца рада, што ў жыцці — Жаданая дарога.Levis X Jordan 6