Раiм наведаць


Виллсбергер коллекшн Белое вино купить www.les-vins.org.
Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як нас знаходзяць

-

Вецер і бура

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Можна заўважыць
                               па рознай прыкмеце,
Як пачынаецца
                         вецер.
Спачатку
                ледзь-ледзь
                                    задрыжыць павуцінка,
Яе падтрымае
                        лістамі асінка,
Пройдзе мясцінамі
                                шэрань па рэчцы,
Крылца пчалінае
                             ўспырхне на кветцы.
Провад зашэпча штосьці
                                           над шляхам.
Ўгору памкнецца
                               саломінка з даху.
Потым як дзьмухне —
                                       узрушацца лозы.
Следам прыгнуцца
                                малыя бярозы,
З вішань пасыплюцца долу
                                              каралі,
Жытам пракоцяцца
                                 буйныя хвалі,
Зойдуцца ўраз галчаняты
                                            ў трывозе,
Слупам узнімецца
                               пыл на дарозе.
Дзіка завые —
                          бор адгукнецца,
Нават на студні
                          асвер скаланецца.
Рознае птаства
                         прагоніць ён з вуліц,
Пеўня з дрывотні
                              сарве,
                                        перакуліць, 
Пашкуматае
                     копны ён смела,
Бачыш — страха
                            аж угору ўзляцела...
З чорнымі хмарамі
                                ладзіць ігрышча —
Скача і свішча...
                            Скача і свішча...
Вецер і з хмарамі
                             любіць змагацца,
Хмары разгоніць,
                             ды сілы ўжо страціць.
З высі магутнае сонца
Як гляне —
Ветру
          нізвання!
Так было з ветрам.
                                Знік ён па часе.
Помню,
             як бура ў мяне пачалася.
Дзеўчына,
                  быццам матыль, мільганула,
Позіркам
                ціхім мне грудзі кранула.
I абыякавасць
                         зрушыла трошкі
Смехам срабрыстым,
                                    як звонкім гарошкам.
Думы ж аблытала
                              светлай касою,
Потым звяла мяне
                               плыткай хадою,
Неяк, прыпаўшы
                             тварам да твару,
Ўшчэнт спапяліла
                               сінеючым жарам.
Дрэўцам я кволым
                                прад ёй захістаўся —
Бура ў грудзях маіх,
                                 бура ўзнялася.
Сэрца то ў бездань,
                                 то ў неба кідае,
Быццам той човен
                               на хвалях гайдае. 
Стаў я з гадамі,
                          як дуб крамяністы,
Толькі прад ёю
                          схіляюся лістам.
Часам да долу
                        паду галавою,
Жвір на дарозе
                         абсыплю расою.
Часам прашу я:
                          — Бура, ўжо годзе!
Яна ж не праходзіць!
                                    Яна ж не праходзіць!